مي‌كند كه اسنوري استورلوسن‌1 (نيمه‌ٴ اول سده‌ٴ سيزدهم‌)، در حدود 1222، آن را تحرير كرده و به‌نام او به اداي اسنوري استورلوسني معروف است‌. اين مجموعه‌ٴ نوشته‌هاي ايسلندي احتمالاً حدود يك سده پيش از آن‌، به‌وجود آمده‌، يعني در حدود 1140 ـ 1160، و شامل پنج بخش‌ است‌: 1) مقدمه‌، تاريخ جهان براساس اعتقادات مسيحي از خلقت آدم‌؛ 2) خلاصه‌اي از اساطير اسكانديناوي‌، كه مهم‌ترين مأخذ ما در اين باره است‌؛ 3) سخنان براگي‌،2 يا مكمل بخش دوم‌؛ 4) اسكالدا3 يعني مفصل‌ترين بخش كتاب كه از قواعد شعر ايسلندي بحث مي‌كند و شعرهاي‌ زيادي را شامل است‌؛ 5) شماره‌ٴ وزن‌ها كه آن هم درباره‌ٴ عروض شعر ايسلندي است‌.
اداي ديگر، يعني اداي قديم يا منظوم در 1643، توسط اسقف برونيولف سوينسون‌4 كشف شد، و او آن را به نام اداي سيموند5 منتشر كرد؛ يعني تأليف آن را به اسقف سيموند زيگفوسن6 نروژي‌ نسبت داد، كه (در حدود 1055 تا حدود 1132)، در ايسلند مي‌زيست‌. شك نيست كه اين اشعار در ايسلند فراهم آمده‌، ولي انتساب آنها به سيموند حالا مردود شناخته شده است‌؛ ممكن است‌ او سراينده‌ٴ منظومه‌هاي مستقلي باشد. احتمال دارد كه تأليف اين مجموعه مربوط به نيمه‌ٴ سده‌ٴ سيزدهم (حدود 1240) باشد، ولي به هر حال اشعاري كه در آن است مربوط به زمان خيلي‌ قديمي‌تري است‌، برخي‌شان مربوط به سده‌ٴ يازدهم‌، ياحتي سده‌ٴ دهم است‌؛ ازاين‌رو، آن را اداي‌ قديم مي‌نامند. اين اشعار حاوي اطلاعات گران‌بهايي درباره‌ٴ اساطير و افسانه‌هاي حماسي قديم‌ اسكانديناوي است‌، از قبيل منظومه‌ٴ نيبلونگن (نيمه‌ٴ دوم سده‌ٴ دوازدهم‌).